چگونه سیاست دفع زباله شهر نیویورک، به سلطه موشها پایان میدهد
اگر به نیویورک سفر کنید، احتمالاً خواهید دید که موشی از روی سکوهای مترو با سرعت میدود یا یکی از آنها لابهلای شکاف جدول خیابان ناپدید میشود.
این معضل از اواسط قرن هجدهم، زمانی که موش قهوهای بومی مغولستان بزرگ با کشتیهای تجاری و مسافری به آمریکای شمالی رسید، گریبانگیر بزرگترین شهر ایالات متحده را گرفت. بعد از انسان، موشها پرجمعیتترین پستانداران روی زمین هستند و در تمام قارهها به جز قطب جنوب زندگی میکنند. در نیویورک، مسئولان دولتی و متخصصان مبارزه با آفات مدام به دنبال بهترین راهها برای مقابله با جمعیت بیامان موشها هستند.
اما این همه موش از کجا آمدند و چه چیز آنها را نگه داشت؟ برای درک یکی از مهمترین عواملی که به سلطه اولیه موشها در شهر انجامید، کافی است نگاهی به کیسههای زباله پلاستیکی بیندازید که زمانی خیابانهای نیویورک را پر کرده بودند.
در گزارش سال ۲۰۲۳ مجله Popular Mechanics، کارشناسان مبارزه با آفات توضیح میدهند که استفاده گسترده شهر از کیسههای زباله پلاستیکی برای دفع زباله چگونه باعث انفجار جمعیت موشها در سراسر نیویورک شد. اما با تغییرات اخیر در سیاستها، نیویورک فعالانه تلاش میکند تعداد موشهای دیدهشده را کم کند و زباله را از خیابانها جمع آوری نماید.
مقابله با هجوم موشها در نیویورک
دلیلی دارد که ممکن است موشی را ببینید از توی رستورانی در شهر میگذرد یا حتی از سوراخی در آشپزخانه آپارتمان شما در نیویورک سرک میکشد. موش قهوهای از دزدیدن غذای سایر حیوانات، یعنی انسانها، زندگی میکند. یک موش بالغ برای زنده ماندن به مواد زیادی نیاز ندارد؛ فقط روزی یک اونس آب و یک اونس غذا کافی است، مثلاً چند جرعه از شیر آب چکهکن و وعدهای از خردههای یک بسته چیپس دورریختنی.
این لاشخورهای کوچک وقتی بقیه شهر خوابند سر کارشان میروند. این پستانداران شبزی معمولاً لانههایشان را در فاصله کمتر از صد فوتی منابع غذایی شناختهشده و همیشگی میسازند و با حس بویایی در تاریکی راه مییابند تا شام دیروقت خود را پیدا کنند. این اتفاق در خیابانهای نیویورک مثل یک ساعت منظم تکرار میشد و سالها میتوانستید نشانههایش را در سطلهای زباله پاره پلاستیکی و بستههای غذای جویدهشده روی حاشیه خیابان ببینید.
اما این ضیافت شبانه موشها همیشه در شهر وجود نداشت. نیویورکیها قبلاً از سطلهای فلزی زباله برای ریختن زبالههایشان در خیابان استفاده میکردند و درِ سطلها را محکم میبستند. همه اینها در سال ۱۹۷۱ تغییر کرد، وقتی شورای شهر نیویورک تصمیم گرفت سطلهای مطمئن را با کیسههای پلاستیکی جایگزین کند. به خوشحالی کارگران نظافت، کیسههای پلاستیکی سبکتر و جابهجاییشان راحتتر بود؛ و به خوشحالی موشها، پیدا کردن غذا را خیلی سادهتر کرد.
نقش سطلهای زباله در کنترل موشها
در سال ۱۹۶۹، یک بررسی نشان داد که موشها در ۱۱ درصد شهر زندگی میکردند. بابی کوریگان، دکترای موششناسی در سطح جهانی، میگوید تا سال ۲۰۲۳ این عدد احتمالاً به ۹۰ درصد حیرتآور رسیده است. کوریگان که به مسئولان شهرهای مختلف آمریکا در زمینه روشهای مبارزه با آفات مشاوره میدهد، میگوید بازگرداندن سطلهای زباله میتواند موشها را مهار کند. به گفته کوریگان: بدون زباله، موشی وجود نخواهد داشت.
این کار در ابتدا برای اجرا آسانتر به نظر میرسید. مدیریت شهردار سابق، اریک آدامز، در سال ۲۰۲۳ گفت که ۸۹ درصد شهر میتواند عملاً کیسههای پلاستیکی را با سطل و ظروف جایگزین کند، اما پیشبینی کردند که این کار هزینه بسیار زیادی دارد، یعنی میلیونها دلار. ضمن اینکه مسئولان گفتند استفاده از سطل زباله باعث حذف صدها هزار جای پارک میشود و شهر برای افزایش دفعات جمعآوری زباله به بودجه بیشتری نیاز دارد.
اما اداره نظافت نیویورک از پیش از آنکه مدیریت آدامز این هزینهها را برآورد کند، مشغول تغییر این روایت بوده است. این اداره طرح گسترده «انقلاب زباله» را برای بازگرداندن سطلها به شهر اجرا کرد. در اکتبر ۲۰۲۲، اداره نظافت با اجازه دادن به زمانبندی زودتر برای بیرون گذاشتن زبالههای سطلدار، این کار را تشویق کرد. در اوت ۲۰۲۳، الزامات استفاده از سطل برای همه کسبوکارهای مرتبط با مواد غذایی اجرایی شد و تا مارس ۲۰۲۴، این الزام برای تمام کسبوکارهای نیویورک اجباری گردید. اداره نظافت در سال ۲۰۲۴ برای ساختمانهای مسکونی کمتراکم هم مقررات سطلدار کردن زباله را وضع کرد که عملاً ۷۰ درصد زباله شهر را سطلدار کرد و تا الان حدود یک میلیون و یکصدهزار سطل رسمی نیویورک در سطح شهر استفاده میشود. شهر همچنین در سال ۲۰۲۵ در هارلم غربی، برای ساختمانهای آپارتمانی بزرگتر و مدارس، سطلهای خیابانی به سبک اروپایی به نام سطلهای امپایر را آزمایش کرد.
تعهد به آیندهای بدون موش
امسال، زهران ممدانی شهردار و گرگوری اندرسون رئیس اداره نظافت نیویورک اعلام کردند که متعهد میشوند تا سال ۲۰۳۱ تمام زبالههای شهر را با سطل جمعآوری کنند. تا پایان سال ۲۰۲۷، هشت ناحیه از ۵۹ ناحیه اجتماعی نیویورک تمام زبالههای خود را از طریق سطل بیرون خواهند گذاشت.
علاوه بر این، متخصصان مبارزه با آفات مانند کوریگان به کارهای مردمی پرشور ادامه میدهند. آنها در خیابانهای نیویورک راه میروند، با صاحبان رستورانها، خانهنشینان و مالکان و بازرسان اداره بهداشت صحبت میکنند تا روشهای جامع مبارزه با آفات را آموزش بدهند. اعضای جامعه حتی میتوانند در دوره رایگانی به نام آکادمی موش شرکت کنند که به نیویورکیها کمک میکند یاد بگیرند چطور بهترین مقابله را با هجوم موش در خانه و کسبوکارشان داشته باشند.
آمار نشان میدهد روشهای سطلدار کردن زباله مؤثر بوده است. طبق گزارش اداره نظافت و درگاه اطلاعات موش نیویورک، تعداد موشهای دیدهشده از زمان اجرای مقررات سطلدار کردن برای ساختمانهای مسکونی کمتراکم در سال ۲۰۲۴، هر ماه کاهش یافته است. از ابتدای سال جاری تا امروز، شهر کاهش ۲۳ درصدی چشمگیری در درخواستهای خدمات مربوط به مشاهده موش نسبت به همین زمان در سال گذشته داشته است.
آیا نیویورک هیچوقت کاملاً بیموش خواهد شد؟ سخت بتوان گفت، اما در حال حاضر شهر و شهروندانش با پشتکار کار میکنند تا تغییرات سیاستی را وضع و دنبال نمایند و نگذارند موشها به فضاهایشان نزدیک شوند.
