پروژه جدید «DNA دیجیتال» میخواهد هویت انسان را پس از مرگ در ربات انساننما زنده نگه دارد
یک لباس لمسی مجهز به ۴۰ حسگر میتواند حرکات، علائم حیاتی، مهارتها و هویت فرد را ثبت و آنها را در قالب یک پروفایل «DNA دیجیتال» بازسازی کند.
یک پروژه جدید در حوزه هوش مصنوعی و رباتیک مدعی است راهی متفاوت برای حفظ هویت انسان پس از مرگ ارائه میکند؛ انتقال چیزی که سازندگان آن «DNA دیجیتال» مینامند به رباتهای انساننما.
مجموعه QAIAx 4E HRR Model Series که توسط سازمان Veterans First for America معرفی شده، بهعنوان سامانهای مبتنی بر فناوری کوانتومی توصیف شده است که هدف آن امکان ادامه تعامل نسخههای دیجیتالی افراد درگذشته با اعضای خانواده و دیگر افراد است.
این پروژه ریشه در فناوری هوش مصنوعی دارد که در ابتدا برای کمک به کهنهسربازان در امور حقوقی و رسیدگی به پروندههای آنان توسعه یافته بود و با چارچوب پیشنهادی یک کارآزمایی بالینی در حوزه سلامت روان و رفتاری نیز ارتباط دارد.
با این حال، ادعاهای خارقالعاده مطرحشده درباره این فناوری همچنان نیازمند بررسی، ارزیابی مستقل و راستیآزمایی هستند.
رباتها در حال تغییر حوزه مراقبتهای بهداشتی
چارچوب پیشنهادی QAIAx Clinical Trial (PRS) چشماندازی بلندپروازانه از جوامع آینده ترسیم میکند؛ جوامعی که در آن هوش مصنوعی، رباتیک و فناوریهای حوزه سلامت در کنار یکدیگر برای پشتیبانی از ساکنان و ارائه مراقبتهای بلندمدت به کار گرفته میشوند.
بر اساس توضیحات این پروژه، قرار است شبکهای متشکل از ۳۰۰ «میکروشهر» غیرمتمرکز ایجاد شود که در مناطق فدرال و نظامی ایالات متحده و همچنین برخی مناطق بینالمللی تحت پوشش توافقنامههای دوجانبه قرار خواهند داشت.
این طرح در نهایت میتواند ظرفیت پذیرش حداکثر یک میلیون ساکن ثبتشده را داشته باشد و از مدلی استفاده کند که برگزارکنندگان آن را «مدل نیروی کار ترکیبی ۹۰/۱۰» مینامند.
بر اساس این مدل، هوش مصنوعی و ماشینهای خودکار حدود ۹۰ درصد از عملیات معمول شهری را انجام خواهند داد و متخصصان انسانی بر ۱۰ درصد باقیمانده نظارت خواهند کرد.
سامانههای خودکار میتوانند وظایفی مانند بازیافت آب، کشاورزی، تأمین خدمات عمومی و سایر زیرساختهای روزمره را مدیریت کنند.
در مقابل، حسابرسان انسانی مسئول بررسی موقعیتهای غیرمعمول، تصمیمهای بالینی و مسائل اداریای خواهند بود که به قضاوت حرفهای نیاز دارند.
این برنامه بالینی شامل ۱۱ گروه مداخله توصیف شده و قرار است حوزههایی مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلالات مصرف مواد، اختلالات طیف اوتیسم و برنامههای حمایت از افرادی را بررسی کند که پس از گذراندن دوره محکومیت خود قصد بازگشت به جامعه را دارند.
طبق توضیحات پروژه، تمرکز ویژه این برنامه بر کمک به کهنهسربازان و سایر گروههایی است که به حمایتهای تخصصی در زمینه سلامت و رفتار نیاز دارند.
رباتهای «DNA دیجیتال»
یکی از غیرمعمولترین بخشهای این طرح، مفهوم «DNA دیجیتال» است.
بر اساس ادعای پروژه، یک فرد میتواند لباسی لمسی مجهز به ۴۰ حسگر بپوشد که اطلاعاتی مانند حرکات بدن، واکنشهای فیزیکی، علائم حیاتی و مهارتهای حرفهای او را ثبت میکند.
سپس از این اطلاعات برای ساخت یک پروفایل دیجیتال استفاده خواهد شد؛ پروفایلی که قرار است برخی جنبههای هویت، دانش و تواناییهای فرد را بازتولید کند.
در این طرح ادعا شده است که چنین پروفایلهایی در نهایت میتوانند به رباتهای انساننما منتقل شوند یا در قالب تصاویر هولوگرافیک به نمایش درآیند.
از نظر تئوری، خانوادهها یا سازمانها میتوانند این پروفایل دیجیتال را از طریق تراستها یا املاک و داراییهای بهجامانده از فرد حفظ کنند. در چنین شرایطی، نسخه دیجیتالی فردی که از دنیا رفته است میتواند به تعامل با نسلهای آینده ادامه دهد؛ برای مثال آموزش دهد، کار کند یا با دیگران ارتباط برقرار کند.
طرحهای پیشنهادی برای صدور مجوز استفاده از این فناوری از ۳۰۰ هزار دلار برای ۱۰۰ سال تا یک میلیون دلار برای ۵۰۰ سال متغیر است.
با این حال، چنین ادعاها و قابلیتهایی برای اثبات عملی به اعتبارسنجی گسترده فناورانه، حقوقی، اخلاقی و علمی نیاز دارند.
تلاش برای ساخت زنجیره تأمین مستقل رباتهای انساننما
این پروژه همچنین پیشنهاد ساخت یک زنجیره تأمین جایگزین برای رباتهای انساننما را مطرح کرده است؛ زنجیرهای که مواد خام مورد نیاز خود را از آفریقا و استرالیا تأمین کند و وابستگی به تولیدکنندگان چینی را کاهش دهد.
در این طرح، ایجاد مراکز تأمین منابع در غرب آفریقا و غرب استرالیا برای پشتیبانی از تولید رباتها در آینده پیشبینی شده است.
بر اساس بیانیه منتشرشده از سوی این پروژه، مرحله پیش از راهاندازی با ثبتنام آزاد قرار است در ماه اکتبر آغاز شود. همچنین ثبتنام در فهرست انتظار ویژه کهنهسربازان نظامی از ماه ژوئیه آغاز شده است.
