نقدها و نمرات فیلم The Odyssey | باشکوه و چشمنواز
فیلم The Odyssey جدیدترین ساخته کریستوفر نولان به شمار میرود که توانسته نمرات بسیار خوبی از منتقدان بگیرد.
فیلم The Odyssey یک اثر حماسی در ژانر فانتزی و اکشن است که توسط کریستوفر نولان نویسندگی و کارگردانی شده است. این فیلم که اقتباسی از حماسه باستانی یونان اثر هومر است، مت دیمون را در نقش اودیسئوس، پادشاه یونانی ایتاکا، به تصویر میکشد. داستان فیلم سفر طولانی و پرمخاطره او به خانه پس از جنگ تروا را روایت میکند؛ سفری که در آن او با موجودات افسانهای متعددی روبرو میشود تا بتواند دوباره با همسرش پنهلوپه، با بازی ان هتوی، دیدار کند. این اثر با حضور بازیگرانی چون تام هالند، رابرت پاتینسون، لوپیتا نیونگو، سامانتا مورتون، زندایا و شارلیز ترون ساخته شده است.
منتقدان بر این باور هستند که فیلم The Odyssey با بازآفرینی یک ماجراجویی باستانی با ابعادی باشکوه و بازی درخشان گروه بزرگی از بازیگران، احساسات اولیه انسانی به این اسطوره میبخشد.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۱۹۷ نقد برای فیلم The Odyssey منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۹۶ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۵۴ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۸۸ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم The Odyssey
- راتن تومیتوز: ۱۹۷ نقد – امتیاز ۹۶ درصد
- متاکریتیک: ۵۴ نقد – امتیاز ۸۸ از صد
«۱۰۰/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: مت زولر سایتز»
تعامل میان شانس و سرنوشت، خط اصلی این حماسه ۱۷۲ دقیقهای در قالب IMAX است؛ اثری که به لطف توانایی خیرهکننده نولان و تدوینگر همیشگیاش، جنیفر لیم که برای تدوین فیلم Oppenheimer برنده اسکار شد، کوتاهتر به نظر میرسد.
«۱۰۰/۱۰۰ – The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو»
نتیجه کار، یک سراب عظیم و درخشان است؛ چشماندازی مرموز و سه ساعته از اپیزودهای جنونآمیز که نه خرد و رضایت، بلکه تنها تصمیمی سخت برای ادامه مبارزه، معنا بخشیدن به زندگیهای ویران شده و بازگشت به میدان نبرد سوخته و پر از فقدان را به همراه دارد.
«۱۰۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: الکس هریسون»
اگرچه برخی سکانسها سریع و گذرا به نظر میرسند، اما فیلم The Odyssey از آن دسته فیلمهای سه ساعته نیست که فکر کنید خیلی کوتاهتر بوده است. فیلم طولانی است و شما این را حس میکنید. اما این موضوع به جای آنکه نشاندهنده مشکل در ضربآهنگ باشد، چرا که تدوینگر جنیفر لیم، برنده اسکار برای فیلم Oppenheimer، بار دیگر کار فوقالعادهای انجام داده است، در واقع یکی از بزرگترین نقاط قوت فیلم است. نولان با حذف نقش راوی شفاهی هومر، ما را بسیار به این شخصیتها نزدیک کرده و تا حد ممکن در تجربه آنها غرق کرده است. او با این کار موفق شده وسعت کامل داستان را به تصویر بکشد. سفر اودیسئوس سنگینی سالهای دشوار را منتقل میکند. پایان فیلم که به شکی استوار و صبورانه روایت میشود، گویی پاداشی است که بیست سال منتظرش بودیم.
«۱۰۰/۱۰۰ – Empire | منتقد: جان نوجنت»
این فیلم یک برداشت جدید و ارزشمند از یک متن باستانی و اثر عظیم دیگری از جسورترین فیلمساز دوران ما است. آن را روی بزرگترین صفحهای که میتوانید پیدا کنید تماشا کنید.
«۹۱/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: دیوید ارلیچ»
در حالی که ممکن است آینده از پیش تعیین شده باشد، این جهان همچنان مجموعهای از انتخابهای ماست. تسلیم شدن در نقش خود در این فرآیند، به معنا از دست دادن انسانیت ماست و عکس آن نیز همیشه درست خواهد بود. خدایان حتی در فیلمنامه کریستوفر نولان هم مبهم صحبت میکنند، اما این حماسه باشکوه این توانایی را به ما میدهد که معنای سخنانشان را درک کنیم.
«۹۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: جو اشمیت»
نولان به داستانگو بودن خود افتخار میکند و در اینجا ادای احترامی به رسانهای میکند که او را به چهرهای پرکار در فرهنگ عامه تبدیل کرد. او بدون داستانی برای گفتن در اینجا نبود، بنابراین کاملاً شایسته است که داستانی را روایت کند که در طول اعصار ماندگار شده است، آن هم درست به همان شکلی که فقط او میتواند. این واقعیت که او آن را در این سطح اجرا کرده، قطعاً دستاوردی است که دیگران درباره روایت داستانهای خود از آن یاد خواهند کرد.
«۸۰/۱۰۰ – IGN | منتقد: اسکات کولورا»
فیلم The Odyssey بینقص نیست، اما با این حال تجربه تماشای بسیار خوبی است.
«۷۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: دیوید رونی»
اگرچه فیلم The Odyssey ناهماهنگ است و با استواری و پیچیدگی فکری فیلم Oppenheimer برابری نمیکند، اما حضور گروه بسیار کاریزماتیک بازیگران، آن را ارتقا داده است.
«۷۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: گای لاج»
در تفسیر معمولاً قدرتمند و پیچیده کریستوفر نولان از نظر زمانی، حتی یک لحظه کسلکننده وجود ندارد، اما با وجود بازی عالی مت دیمون در نقش پادشاه سرگردان ایتاکا، فیلم بیشتر از نظر حسی درک میشود تا از نظر عاطفی.
«۶۰/۱۰۰ – The New Yorker | منتقد: ریچارد برودی»
نولان که از قدرت خویشتنداری اخلاق مدرن انرژی میگیرد، یک شعر حماسی را به روایتی منثور و ملموس تبدیل میکند.
«۴۰/۱۰۰ – Time | منتقد: استفانی زکراک»
فیلم The Odyssey از همین حالا آنقدر بحث و گفتگو ایجاد کرده که اکران واقعی آن در مقایسه با آن، ناامیدکننده به نظر میرسد. اما فقط صبر کنید تا واقعاً این فیلم کسلکننده و چشمگیر را ببینید.
