مقایسه سورن پلاس TU5P و پارس نوا ؛ نبرد سدانهای اقتصادی ایران
سورن پلاس TU5P و پارس نوآ هر دو از سدان های جدیدالورود بازار ایران هستند و ما در این مطلب این دو خودرو را مقایسه کرده ایم.
در بازار خودروی ایران برخی رقابت ها صرفا مقایسه دو محصول نیستند؛ بلکه تقابل دو طرز فکر متفاوت در طراحی و مهندسی خودرو محسوب می شوند. رقابت سورن پلاس TU5P و پارس نوا دقیقا از همین جنس است. یکی ریشه در پروژه ملی سمند دارد که طی دو دهه به بلوغ رسیده است و دیگری از دل پلتفرم موفق ال۹۰ متولد شده و تلاش می کند میراث دوام و استهلاک پایین آن را به نسل جدید منتقل کند.
از فاصله دور شاید هر دو خودرو سدان های خانوادگی اقتصادی به نظر برسند اما کافی است پشت فرمان آن ها بنشینید تا متوجه شوید هرکدام فلسفه متفاوتی را دنبال می کنند. سورن پلاس تلاش می کند حس یک سدان بزرگ و جاافتاده را ارائه دهد در حالی که پارس نوا بیشتر بر کارایی، دوام و بهره وری فنی تمرکز دارد. نکته جالب تر اینجاست که هر دو خودرو به نوعی از خانواده فنی مشترکی بهره می برند. موتور TU5P در سورن پلاس و موتور ME16 در پارس نوا از نظر معماری فنی شباهت های قابل توجهی دارند اما تفاوت در پلتفرم، وزن، تنظیمات شاسی و گیربکس باعث شده شخصیت رانندگی آن ها کاملا متفاوت باشد.
در این مقاله تلاش می کنیم فراتر از اعداد و جدول ها حرکت کنیم و ببینیم زندگی روزمره با هر یک از این خودروها چه حسی دارد، هزینه مالکیت آن ها چگونه است و در نهایت کدام گزینه ارزش خرید بیشتری برای خریدار ایرانی ایجاد می کند.
ویدیو تست و بررسی پارس نوآ
ویدیو معرفی سورن پلاس TU5P
معرفی خودروها؛ دو مسیر متفاوت برای رسیدن به یک هدف
سورن پلاس را می توان آخرین مرحله تکامل خانواده سمند دانست. خودرویی که در اصل بر پایه ساختار پژو ۴۰۵ توسعه پیدا کرد و طی سال های مختلف با تغییرات متعدد به شکل امروزی رسید. برخلاف بسیاری از خودروهای داخلی که صرفا تغییرات ظاهری را تجربه کرده اند سورن پلاس علاوه بر تغییرات ظاهری در بخش موتور، گیربکس و تجهیزات نیز به روزرسانی های متعدد را پشت سر گذاشته است.
وقتی به تاریخچه سورن نگاه می کنیم در واقع با داستان خودرویی مواجه هستیم که نسل های مختلف مهندسان ایران خودرو روی آن کار کرده اند. تا حد امکان ایرادهای نسل های قبلی به تدریج اصلاح شده و محصولی شکل گرفته که نقاط ضعف شناخته شده آن نسبت به گذشته کمتر شده است. در واقع تفکر پشت سورن و سورن پلاس این بوده است که بیشتر به خواسته های مشتری توجه شود و خودرویی متناسب تر با نیازهای آنان در چنین کلاسی ارائه شود.
در سمت مقابل پارس نوا داستان متفاوتی دارد. این خودرو را می توان فرزند مدرن پروژه P90 دانست؛ پروژه ای که هدفش زنده نگه داشتن روح ال۹۰ پس از خروج رنو از ایران بود. پارس خودرو به خوبی می دانست که مشتریان ال۹۰ بیش از ظاهر به دوام، کیفیت فنی و هزینه نگهداری اهمیت می دهند. بنابراین تلاش کرد همان ویژگی ها را حفظ کند و در عین حال ظاهر و تجهیزات را به روز کند. پلتفرم پارس نوا از خانواده لوگان سرچشمه می گیرد؛ پلتفرمی که در سراسر جهان به استحکام و قابلیت اطمینان مشهور شد. به همین دلیل بسیاری از کارشناسان معتقدند مهم ترین دارایی پارس نوا نه طراحی جدید یا امکانات رفاهی آن بلکه همان استخوان بندی مهندسی است که سال ها اعتبار ال۹۰ را ساخته بود.
در مجموع سورن پلاس نتیجه تکامل تدریجی یک پروژه قدیمی است و پارس نوا حاصل احیای یک پروژه موفق جهانی. اولی بر تجربه تولید طولانی تکیه دارد و دومی بر پایه مهندسی اثبات شده لوگان شکل گرفته است.
مقایسه طراحی ظاهری
اگر در یک پارکینگ هر دو خودرو را کنار هم قرار دهید سورن پلاس در نگاه اول بزرگ تر و باوقارتر به نظر می رسد. فرم کشیده بدنه، کاپوت بلند و صندوق عقب حجیم باعث شده همچنان حس یک سدان کلاس متوسط را منتقل کند. این ویژگی مخصوصا برای خریدارانی که ظاهر رسمی خودرو را مهم می دانند یک امتیاز محسوب می شود.
نمای جلوی سورن پلاس نسبت به نسل های قبلی سمند مدرن تر شده است. چراغ های جدید، جلوپنجره باز طراحی شده و استفاده از خطوط تیزتر باعث شده خودرو کمتر قدیمی به نظر برسد. با این حال همچنان می توان ریشه های طراحی دهه هشتاد را در تناسبات بدنه مشاهده کرد.
پارس نوا در مقابل رویکرد متفاوتی دارد. طراحان تلاش کرده اند تا حد امکان هویت ال۹۰ را پنهان کنند و ظاهری مدرن تر ارائه دهند. نمای جلو تهاجمی تر شده، چراغ ها کشیده تر هستند و فرم سپرها حس جدیدتری ایجاد می کند. نتیجه کار خودرویی است که اگرچه کاملا مدرن نیست، اما نسبت به ریشههای خود پیشرفت محسوسی را نشان می دهد. در نمای جانبی پارس نوا به دلیل فاصله محوری مناسب و ارتفاع بیشتر سقف، تناسبات کاربردی تری دارد هرچند که زیباتر نیست. این خودرو برخلاف اکثر سدان های جذاب به نظر نمی رسد اما حس یک خودروی کاربردی و منطقی را منتقل می کند. این دقیقا همان ویژگی ای است که در گذشته ال۹۰ را محبوب کرده بود. از منظر کیفیت ادراک شده، سورن پلاس هنوز به دلیل ابعاد بزرگ تر حس ارزش بیشتری ایجاد می کند. اما از نظر هماهنگی طراحی و به روز بودن خطوط بدنه، پارس نوا یک گام جلوتر قرار میگیرد.
برای جمع بندی بخش ظاهری باید گفت که سورن پلاس خودرویی با ابهت تر و رسمی تر است اما پارس نوا طراحی مدرن تر و کاربردی دارد. انتخاب بین آن ها بیشتر به سلیقه شخصی مربوط می شود.
مقایسه مشخصات فنی، وزن، مصرف سوخت و سیستم تعلیق
قلب تپنده سورن پلاس موتور TU5P است؛ پیشرانه ای ۱.۶ لیتری چهار سیلندر که ۱۱۳ اسب بخار قدرت و ۱۴۴ نیوتن متر گشتاور تولید می کند. این موتور نسبت به TU5 قدیمی تغییرات متعددی را تجربه کرده و عملکرد نرم تر و مصرف سوخت بهینه تری ارائه می دهد. نیروی تولید شده از طریق گیربکس پنج سرعته دستی به چرخ های جلو منتقل می شود.
پارس نوا به موتور ME16 مجهز شده است. این موتور نیز ۱.۶ لیتری و ۱۶ سوپاپ بوده و بسته به نسخه تولیدی حدود ۱۱۳ تا ۱۱۵ اسب بخار قدرت و ۱۴۴ تا ۱۵۱ نیوتن متر گشتاور تولید می کند. نکته مهم وجود دو گزینه گیربکس است؛ یک نمونه ۵ سرعته دستی و یک گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک که دامنه انتخاب گسترده تری در اختیار خریدار قرار می دهد اما هنوز نمونه اتوماتیک این خودرو به بازار نیامده است. جایی که تفاوت ها خود را نشان می دهند وزن خودروها است. سورن پلاس حدود ۱۲۵۰ کیلوگرم وزن دارد در حالی که پارس نوا نزدیک به ۱۱۵۵ کیلوگرم وزن دارد. این اختلاف حدودا صد کیلوگرمی روی چابکی خودرو، شتاب اولیه و مصرف سوخت تأثیر محسوسی می گذارد.
در رانندگی شهری، موتور ME16 روی بدنه سبک تر پارس نوا سرحال تر احساس می شود. واکنش خودرو به فشردن پدال گاز سریع تر است و در سبقت های کوتاه اعتماد به نفس بیشتری ایجاد می کند. در مقابل سورن پلاس شخصیت آرام تر و خانوادگی تری دارد. البته نباید فراموش کرد که این دو خودرو عملا از نظر قوای فنی یکسان هستند و خروجی هایی نزدیک به هم را ارائه می دهند.
از نظر مصرف سوخت نیز پارس نوا به لطف وزن کمتر اندکی اقتصادی تر ظاهر می شود. مصرف ترکیبی آن حدود ۶.۵ تا ۷.۵ لیتر در صد کیلومتر برآورد می شود در حالی که سورن پلاس معمولا در بازه ۷ تا ۸ لیتر قرار می گیرد. در بخش تعلیق هر دو خودرو از مک فرسون جلو و محور نیمه مستقل عقب استفاده می کنند اما تنظیمات شاسی و فنربندی متفاوت است. سورن پلاس نرم تر و پایدارتر عمل می کند و ضربات را بهتر جذب میکند. پارس نوا کمی خشک تر است اما خودرو در دست اندازها صلب تر عمل می کند که ناشی از پلتفرم جدیدتر و فنر بندی متفاوت است.
در مجموع از نظر فنی اختلاف قدرت چندانی بین این دو خودرو وجود ندارد اما وزن کمتر و پلتفرم چابک تر پارس نوا باعث می شود رانندگی پویاتری ارائه دهد. سورن پلاس در مقابل سواری نرم تر و شخصیت آرام تری دارد.
مقایسه طراحی داخلی، متریال، فضای کابین و صندوق
کابین سورن پلاس از همان لحظه ورود حس آشنایی ایجاد می کند. داشبورد اگرچه نسبت به نسل های قبلی سمند بهبود یافته اما سال های زیادی است که با همین فرم کلی ارائه می شود. با این حال چیدمان ادوات منطقی است و راننده در مدت کوتاهی با خودرو ارتباط برقرار می کند. این داشبورد از نظر طراحی و متریال همچنان یکی از بهترین ها در بین خودروهای ایرانی است.
بزرگ ترین نقطه قوت سورن فضای کابین است. سرنشینان عقب فضای پای مناسبی در اختیار دارند و عرض کابین نیز برای سه سرنشین قابل قبول است. نشیمن صندلی ها نیز نسبتا راحت است و در سفرهای خانوادگی این ویژگی به خوبی خود را نشان می دهد. در پارس نوا طراحی داشبورد به دلیل استفاده از المان های جدید، مدرن تر به نظر می رسد اما پیکره کلی آن واضحا یادآور ال۹۰ و ساندرو است. در این خودرو فرم دریچه ها، صفحه نمایش و ادوات کنترلی به روزتر هستند و حس خودروی جدیدتری را منتقل می کنند. هرچند کیفیت پلاستیک ها تفاوت چشمگیری با سورن نخواهد داشت ضمن اینکه استفاده از پلاستیک خشک در پارس نوا بسیار بیشتر است و تقریبا در هیچ نقطه ای از مواد سافت تاچ استفاده نشده است.
یکی از ویژگیهای مشهور خانواده لوگان، استفاده هوشمندانه از فضا بوده است. پارس نوا نیز همین ویژگی را حفظ کرده است. فضای سر و پای سرنشینان عقب فراتر از چیزی است که از ابعاد بیرونی خودرو انتظار می رود. در بخش صندوق عقب، هر دو خودرو عملکرد خوبی دارند. سورن پلاس به دلیل طول بیشتر بدنه صندوق جاداری ارائه می دهد اما پارس نوا نیز با صندوق حدود ۵۱۰ لیتری یکی از بهترین گزینه های کلاس خود محسوب می شود.
از نظر ارگونومی هم پارس نوا مدرن تر احساس می شود. اما از نظر حس جاداری کلی، سورن پلاس همچنان یکی از بزرگ ترین سدان های تولید داخل باقی می ماند. در کل سورن پلاس در جاداری و حس کیفیت برتری دارد اما پارس نوا در بحث استفاده از المان های مد روز و ارگونومی مدرن تر ظاهر می شود.
مقایسه آپشن ها و تجهیزات
در گذشته خودروهای اقتصادی داخلی از نظر امکانات تفاوت چندانی نداشتند اما امروز شرایط تغییر کرده است. سورن پلاس امکاناتی مانند کروز کنترل، فرمان برقی، نمایشگر لمسی، دوربین عقب، سنسور پارک، سیستم کنترل پایداری، سنسورهای TPMS، سیستم کنترل صوتی روی فرمان و تهویه اتوماتیک را ارائه می دهد. این تجهیزات برای استفاده روزمره کاملا کافی هستند و اما اکثر این امکانات در نسل های قبلی سورن نیز دیده می شوند. هر چند که فرمان برقی امکان جدیدی است که سهولت رانندگی را هم بیشتر می کند.
پارس نوا نیز با هدف رقابت جدی وارد بازار شده است و اکثر تجهیزات آن با سورن یکسان هستند که بیانگر پیشرفت چشمگیر در مقابل ال ۹۰ است.. تجهیزاتی مانند سیستم کنترل پایداری الکترونیکی، سامانه کنترل کشش، TPMS، نمایشگر لمسی، دوربین عقب، سنسور نور و سنسور باران باعث شده سطح تجهیزات آن قابل قبول باشد. الزام استفاده از استانداردهای ۸۵ گانه باعث شده تقریبا تمامی خودروهای تولید داخل در بحث امکانات ایمنی به یکدیگر نزدیک شوند. با این تفاسیر و در عمل اکثر خریداران روزمره تفاوت بزرگی میان امکانات رفاهی این دو خودرو احساس نخواهند کرد و انتخاب بیشتر به جزئیات تجهیزات بستگی پیدا می کند.
هزینه نگهداری و استهلاک
در بازار ایران هزینه مالکیت بلند مدت گاهی از قیمت خرید اهمیت بیشتری پیدا می کند. سورن پلاس در این بخش یک مزیت بزرگ دارد؛ تقریبا تمام تعمیرکاران کشور با ساختار فنی آن آشنا هستند و قطعات یدکی به وفور یافت می شود. موتور TU5P نیز از خانواده ای می آید که سال ها در خودروهای مختلف ایران خودرو استفاده شده است. بنابراین بسیاری از مشکلات آن شناخته شده و راه حلهای تعمیراتی مشخصی برای آن وجود دارد.
پارس نوا اما روی میراث ال۹۰ حساب می کند. خودرویی که سال ها به عنوان یکی از کمخرج ترین خودروهای بازار شناخته می شد. اما باید به این نکته توجه شود که ال ۹۰ علاوه بر پلتفرم از پیشرانه جان سخت K4M استفاده می کرد که اکنون در پارس نوا وجود ندارد. بنابراین خریدارانی که به دنبال خودرویی بسیار کم استهلاک هستند باید توقع خود را پایین تر بیاورند.با این حال اگر کیفیت تولید انبوه پارس نوا در سطح مناسبی باقی بماند می تواند همان شهرت را تکرار کند.
وزن کمتر، ساختار ساده تر و استهلاک پایین سیستم تعلیق لوگان از عواملی هستند که می توانند هزینه های مالکیت را کاهش دهند. این موضوع به ویژه برای کسانی که سالانه پیمایش بالایی دارند اهمیت زیادی خواهد داشت. البته در کوتاه مدت، سورن پلاس همچنان به دلیل فراوانی قطعات و گستردگی شبکه خدمات پس از فروش وضعیت مطمئن تری دارد. اما در بلندمدت پارس نوا ظرفیت تبدیل شدن به یکی از کم هزینه ترین خودروهای داخلی را نشان می دهد. درمجموعسورن پلاس در دسترسی به قطعات برتری دارد اما پارس نوا از نظر پتانسیل دوام و استهلاک پایین می تواند رقیب بسیار خطرناکی باشد.
جمع بندی نهایی
اگر بخواهیم تنها با نگاه احساسی قضاوت کنیم، سورن پلاس خودرویی بزرگ تر، جاافتادهتر و باوقارتر است. خودرویی که حضور آن در خیابان حس یک سدان خانوادگی کامل را منتقل می کند و به لطف سابقه طولانی تولید، نقاط قوت و ضعف آن برای همه شناخته شده است.
اما اگر نگاه مهندسی را وارد ماجرا کنیم پارس نوا جذاب تر می شود. وزن کمتر، پلتفرم موفق لوگان، موتور ME16، امکان انتخاب گیربکس اتوماتیک و پتانسیل استهلاک پایین، مجموعه ای از ویژگی ها را شکل داده اند که برای بسیاری از خریداران منطقی تر به نظر می رسد.
برای خانواده ای که فضای بیشتر، بازار خرید و فروش شناخته شده و دسترسی آسان به قطعات را می خواهد، سورن پلاس انتخاب مطمئن تری است. اما برای فردی که دوام فنی، مصرف سوخت بهتر و کیفیت رانندگی مهندسی شده را در اولویت قرار می دهد پارس نوا می تواند گزینه جذاب تری باشد. در نهایت اگر قرار باشد تنها یک برنده انتخاب کنیم پارس نوا روی کاغذ آینده دارتر به نظر می رسد؛ اما سورن پلاس هنوز هم به لطف بلوغ محصول و شبکه پشتیبانی گسترده یکی از منطقی ترین انتخاب های بازار داخلی محسوب می شود. این رقابت بیش از آنکه نبرد دو خودرو باشد رقابت میان تجربه و مهندسی است و همین موضوع آن را جذاب می کند.
نوشته مقایسه سورن پلاس TU5P و پارس نوا ؛ نبرد سدانهای اقتصادی ایران اولین بار در آخرین خودرو. پدیدار شد.
