مقایسه دنیای موازی در سریال For All Mankind و سریال Dark Matter
سریال For All Mankind و سریال Dark Matter، هر کدام رویکردی متفاوت را نسبت به مسئله دنیای موازی در پیش گرفتند.
در فهرست گسترده سریالهای علمی تخیلی و تحسینشده سرویس آنلاین اپل تیوی، اثری وجود دارد که نگاهی جذاب به تاریخ جایگزین دارد. سریال For All Mankind یک سناریوی بزرگ از نوع «اگر چنین میشد» را بررسی میکند و این سوال را مطرح میکند که اگر اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۶۹ اولین کسی بود که بر ماه فرود آمد، چه اتفاقی برای جهان میافتاد. با استفاده از این ایده به عنوان پیشران داستان، سریال از رقابت فضایی فزاینده گرفته تا سختیهای پیش روی فضانوردان را روایت میکند.
هر دو سریال For All Mankind و اسپینآف جدید و موفق آن یعنی Star City بسیار متقاعدکننده هستند. آنها نشان میدهند که چگونه یک تغییر احتمالی در تاریخ میتوانست منجر به پیشرفتهای تکنولوژیک عظیمی برای بشریت شود. حتی از نظر اجتماعی، این اتفاق میتوانست ناسا را وادار کند تا دههها زودتر برای جذب زنان و اقلیتها به عنوان فضانورد اقدام کند.
زندگی انسانها احتمالاً بسیار سریعتر و به طرز قابل توجهی پیشرفتهتر میشد اگر رقابت فضایی جایگزین منجر به توسعه خودروهای الکتریکی، محاسبات پیشرفته و انرژی پاک گداخت میشد. با این حال، سناریوی «اگر چنین میشد» دیگری وجود دارد که سریال For All Mankind هرگز به آن نمیپردازد: اگر انسانها هرگز روی ماه فرود نمیآمدند چه میشد؟
ارتباط غیر مستقیم بین دو سریال
فصل دوم سریال Dark Matter از سرویس آنلاین اپل تیوی این سوال را میگیرد و دنیایی موازی را بررسی میکند که در آن فرود بر ماه هرگز اتفاق نیفتاده است. در فصل دوم سریال، خانواده دسن امیدوارند دنیایی صلحآمیز پیدا کنند که بتوانند بقیه عمر خود را در آن بدون مزاحمت آشوبهای فرامکانی زندگی کنند. اما آنها در نهایت به دنیایی موازی میرسند که از نظر تکنولوژیک عقب مانده است. وقتی تاریخ آن را بررسی میکنند، به یک نقطه بحثبرانگیز در انشعاب زمانی میرسند: جان اف کندی در انتخابات ۱۹۶۰ به نیکسون باخت.
شکست جان اف کندی منجر به قطع بودجه ناسا شد. این اتفاق به نوبه خود باعث شد که ایالات متحده و تمام بشریت هرگز روی ماه فرود نیایند. با نبود توسعه سریع در زمینه فناوریهای آنالوگ و ریزتراشهها یا کامپیوترهایی که ما میشناسیم، جهان از نظر تکنولوژی راکد ماند و در دوران دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ گیر کرد.
این سریال علمی تخیلی سرویس آنلاین اپل تیوی با بازنمایی خاص خود از تاریخ جایگزین، اثر پروانهای جالبی را به تصویر میکشد که در آن، نیل آرمسترانگ هرگز فرصت گفتن جمله معروف خودش را نداشت. بدون آن جهش بزرگ، رونق عظیم ریزتراشهها که مخصوصاً برای گنجاندن سختافزارهای سبک در فضاپیماها توسعه یافته بودند، آغاز نمیشد. جالب اینجاست که سریال Dark Matter به جای نشان دادن این دنیای موازی به عنوان یک کابوس با فناوری پایین و بدون تلفن همراه و اینترنت، آن را برای خانواده دسن تقریباً همانند بهشت جلوه میدهد.
تبدیل رقابت فضایی به یک درام خانوادگی چندجهانی
خانواده دسن پیش از رسیدن به واقعیت جایگزین ایدهآل خود، به دنیایی میرسند که در آن توسعه هوش مصنوعی و نظارت بسیار فراتر رفته است. انگیزه آنها فرار از گذشته و عدم برخورد با نسخههای جایگزین خود در جهانهای موازی است. اما با کمال تأسف، در جهانهای پیشرفته از نظر تکنولوژی، ردیابی ردپای دیجیتال آنها تنها از طریق تشخیص چهره بسیار آسان است.
با این حال، در دنیایی که فرود بر ماه هرگز اتفاق نیفتاده، اینترنتی وجود ندارد. بدون اینترنت، آنها نه قابل ردیابی هستند و نه هویت واقعیشان به راحتی قابل شناسایی است. به نظر میرسد این مکان برای آنها یک پناهگاه امن بینقص باشد.
پس از تماشای قسمت دوم از فصل دوم Dark Matter، دشوار است که از این واقعیت غافل نشوید که دو سریال متمایز سرویس آنلاین اپل تیوی از فرمول مشابه تاریخ جایگزین استفاده میکنند. هر دو از یک رویداد تاریخی به عنوان ابزاری برای بررسی اثرات زنجیرهای آن بر آینده استفاده میکنند. با این حال، یکی از آن به سفر یک خانواده برای یافتن جایگاه خود در مولتیورس تبدیل میشود، در حالی که دیگری یعنی سریال For All Mankind، به آن ابعادی بزرگ و جهانی میبخشد.
